کاش می دیدم چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

 آه وقتی که تو لبخند نگاهت را می تابانی

بال مژگان بلندت را می خوابانی

آه وقتی که تو چشمانت

     آن جام لبالب از جاندارو را

سوی هین تشنه ی جان سوخته می گردانی

موج موسیقی عشق از دلم می گذرد

روح گلرنگ شراب

در تنم می گردد

دست ویرانگر شوق

 پرپرم می کند  ای غنچه ی رنگین! پرپر

من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد

برگ خشکیده ی ایمان را 

                                 در پنجه ی باد

 رقص شیطانی خواهش را

                                    در آتش سبز

نور پنهانی بخشش را

                                   در چشمه ی مهر اهتراز ابدیت را می بینم

بیش ازین سوی نگاهت نتوانم گریست 

اهتراز ابدیت را 

                     یارای تماشایم نیست

کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری ست

 اندکی دورتر از پنجره ی احساسم
التهاب دل من
درد مرا ميخواند
درد من
بیشتر از ريشه به من نزدیک است
              ریشه ام از مزه ی تلخ تبر می گرید
و در اندام سکوتم
          خبری نیست که دلخوش باشم
                                 چه بد آهنگ سکوتی
دل من می گیرد
من از این باغ ِچکاوک خالی
به کدامین قفس ِساخته از تنهایی
                              دل خود خوش دارم

هر کس به تمنای کسی غرق نیاز است

هر کس به سوی قبله خود رو به نماز است

هر کس به زبان دل خویش زمزمه ساز است

با عشق در آمیخته در راز و نیاز است

ای جان من تو، جانان من تو

در مذهب عشق، ایمان من تو

پیداست که کوتاه شود با رفتن جانم

این دست تمنا که به سوی تو دراز است

هر که در عشق تو گم شد، از تو پیدا می شود

قطره ناقابل دل، از تو دریا می شود

دستی که به درگاه خدا، بسته پل عشق

کوتاه نبینم که این، قصه دراز است

خاصیت عشق می جوشد از تو

 دل رنگ آتش می پوید از تو

 هر گوشه این خاک که دلسوخته ای است

از دولت عشق تو در میکده باز است

چگونه بگويم در چشم هايت

به وسعت دقيق يك باغ

 باران خورده

پي بردم

صفحه 1 از 8
صفحه قبل | صفحه بعد